Siyasetin malzemesi de sermayesi de insandır. Ama insanı yalnızca sandıkta bir oy, meydanda bir kalabalık olarak görenler, onun derdini dinlemek yerine hayatına hükmetmek ister.
Kimi korkutarak, kimi muhtaç bırakarak… Kiminin işiyle, kiminin ekmeğiyle, kiminin çocuğunun geleceğiyle baskı kurarak.
Bir süre başarılı da olabilirsiniz. İnsan konuşmaz, itiraz etmez, başını önüne eğer. Siz de herkesin razı olduğunu sanırsınız.
Oysa insan bazen memnun olduğu için susmaz. Kaybedeceği son şeyi de elinden alırsınız diye susar.
Medyayı yanınıza alabilirsiniz. Ekranlarda her akşam başka bir başarı hikâyesi anlatabilirsiniz. Sosyal medyada trollerinizle her yeri güllük gülistanlık gösterebilirsiniz.
Peki, nereye kadar?
Ekrandaki bolluk, evdeki boş tencereyi doldurana kadar mı?
Bir anne gece yatağa uzandığında sizin manşetlerinizi düşünmüyor. Sabah çocuğunun beslenme çantasına ne koyacağını düşünüyor. Bir baba, televizyondaki alkışları duymuyor; çocuğu harçlık istediğinde ne söyleyeceğini hesaplıyor.
Gençler de kendilerine çizdiğiniz pembe tabloya bakmıyor. Ellerindeki diplomaya, karşılarına çıkan kapalı kapılara bakıyor. Çalışarak, okuyarak, emek vererek bu ülkede bir hayat kurup kuramayacaklarını soruyor.
Sizin medyanız onların yarınını yaşamıyor. Trolleriniz onların gelecek kaygısını taşımıyor. O yüzden bir paylaşım daha yapınca, bir slogan daha atınca her şeyin düzeleceğini sanıyorsunuz.
Sonra bu kaygıyı dile getiren gençlere kızıyorsunuz.
Ne istediklerini sormadan yaftalamak kolay. Seslerini duymak yerine susturmaya çalışmak da… Ama “terörist” sözü, her itirazın üzerine yapıştırılacak bir etiket değildir. Bir gencin özgürlük istemesini, adalet aramasını, geleceğine sahip çıkmasını suç gibi göstererek memleketin hangi derdini çözebilirsiniz?
Ne istemişti bu gençler?
İşe girerken tanıdık aramamak. Konuşurken korkmamak. Yarınını kurabilmek. Kendi ülkesinde emeğinin karşılığını alıp ülkesine hizmet etmek.
Bunların neresi fazla?
Bir de bütün bu kaygıların karşısına geçip “Biz kendi çocuklarımızı kurtardık” rahatlığıyla yaşayanlar var.
Kendi çocuğunu kurtarmakla övünen siyasetçiye soralım: Bu ülkenin diğer çocuklarını kime bıraktın?
Senin çocuğunun önündeki kapı soyadıyla açılırken, başka bir genç yıllarca verdiği emeğe rağmen kapıda bekliyorsa, ortada övünülecek bir başarı yoktur. Hesabı verilmesi gereken bir haksızlık vardır.
Çözüm, gençleri susturmak değil; sözlerini dinlemek, işe alımda liyakati sağlamak, hukuku herkese eşit uygulamak ve çalışanın geleceğini kurabildiği bir ülke yaratmaktır. Siyasetin görevi, ailece kurtulmanın yolunu bulmak değil, herkesin yaşayabileceği bir memleket kurmaktır.
Çünkü hiçbir iktidar, insanların geçim derdini haberlerden çıkararak hayatlarından çıkaramaz.
Ve kral çıplak diyeni susturunca kral giyinmiş olmaz.
Yalnızca saray sessizleşir. Sokaktaki gerçek yerinde durur.
