'Gidemeyiş' adlı kitabıyla tanınan Yazar Serkan Uslu ile siz Haberes okurları için kültür ve edebiyat dolu keyifli bir söyleşi gerçekleştirdik.

Her yazarın kelimelerle kurduğu ilişkinin bir başlangıç hikâyesi vardır. Kimi yaşadıklarını anlatmak, kimi sustuklarını dile getirmek, kimi de dünyayı biraz daha anlamlandırmak için kaleme sarılır. Sizin yazma isteğiniz nasıl doğdu? Kendinizi ilk kez “Ben yazmalıyım.” derken hatırladığınız bir an, bir duygu ya da bir yaşanmışlık var mı?

Okumanın, yazmanın mürekkebi olduğunu düşünenlerdenim. Sonradan okumaya başlayan, iyi bir okurum. Bir dönem okumayı öyle bir abarttım ki her gün bir kitap bitirmeye başladım. Etrafa puslu gözlerle bakmaya başlayınca, gözlerim bana dur dedi. Zaruri olarak okumaya ara verdim. Okudukça başkalarının kurduğu dünyalarda dolaşıyordum. O dönemde kendi dünyamın da anlatılmayı bekleyen hikâyeleri olduğunu fark ettim. Yazmak, benim için okuduklarımdan geriye kalan duyguları ve düşünceleri kendime ait bir dille ifade etmenin yoluna dönüştü.

Bir metnin insanın kendi dünyasından çıkıp okurla buluşması, yazarlık yolculuğunun en özel eşiklerinden biri olsa gerek. İlk yayımlanan yazınız ya da eseriniz ne zaman okurla buluştu? O ilk yayın haberini aldığınızda neler hissettiniz? Bugünden geriye baktığınızda, o günkü Serkan Uslu’ya ne söylemek isterdiniz?

2016‘lı yıllarda mektup, öykü ve deneme yazarak başladım. 2018 yılında Gidemeyiş tamamlandı. Sonrasında başka romanlar ve öyküler yazdım; bunların birçoğu henüz yayımlanmadı. 2022 yılına kadar sadece yazdım ve yazdıklarımı yayınlamayı hiç düşünmedim. 2022 yılında Siyah Dergi’de, “Yokuş” başlıklı öyküm yayımlandı. Öykümün yayınlanacağını duyduğumda hem heyecanlandım hem de daha çok yazma şevkiyle doldum. O zamanki Serkan’a, yazdıklarının bir gün okurla buluşacağını düşünerek daha erken paylaşmaya başlamasını söylerdim.

“Gidemeyiş” üçüncü baskıya ulaşarak kendi yolculuğunu okurlarla birlikte sürdürüyor. Bir yazar için kaleme aldığı eserin farklı hayatlara dokunması, hiç tanımadığı insanların duygularında karşılık bulması nasıl bir his? Sizce Gidemeyiş’ i okurların kalbinde özel bir yere taşıyan şey ne? Bu kitabın okurdan gelen tepkilerinde sizi en çok şaşırtan ya da duygulandıran ne oldu?

Okuyanlar Gidemeyiş’in hızla aktığını söylüyor. Annemin arkadaşı kitabı dört günde bitirdi. Okuduğu ilk romandı. Kitaplığımdan yeni kitaplar istedi. Bir arkadaşım, babasının beğenerek ve gözyaşlarıyla okuduğunu söyledi. Kitabı bitiren dört okurumdan mektup aldım. Birçok okurum sosyal medyadan iletişime geçti. Onlarla, Gidemeyiş’i ve romandaki mekanları ve karakterleri konuştuk. Bir yazar için yazdıklarının yüreklere dokunduğunu görmesi hem mutlu ediyor hem de duygulandırıyor.

Sanırım Gidemeyiş'in okurda karşılık bulmasının nedenlerinden biri, hepimizin hayatının bir döneminde yaşadığı bir duyguyu anlatması. Bazen bir insandan, bir şehirden ya da geçmişimizden uzaklaşmak isteriz. Oysa mesafeler her şeyi geride bırakmaya yetmez. İnsan, gitmek istese de içinde taşıdıklarından her zaman gidemeyebilir. Belki de okurlar, David'in hikâyesinde kendi kayıplarından, özlemlerinden ve yarım kalmışlıklarından bir parça buluyorlar. Sanırım okur bundan dolayı sevdi. Mektup almayı hiç beklemiyordum, en çok buna şaşırdım. Benim için çok kıymetli olan bu mektupları dosyaladım, saklıyorum.

Eskişehir, üniversiteleri, kültür-sanat ortamı ve edebiyatla ilgilenen insanlarıyla kendine özgü bir şehir. Eskişehirli bir yazar olarak bu şehrin insanlarından, sokaklarından, kültürel dokusundan ve yaşam biçiminden yazarlığınız adına nasıl besleniyorsunuz? Eskişehir’in sizin kaleminizde görünür olan ya da henüz satırlara taşımadığınız bir hikâyesi var mı?

Eskişehir gerçekten çok özel bir şehir. Farklı kültür ve farklı inanıştan insanı sıkı sıkı kucaklıyor, bağrına basıyor ve sofrasına buyur edip ikramlarda bulunuyor. Ben doğma büyüme Eskişehirliyim, zaman zaman şehrimden ayrı düştüm. Ona dair çok şey yazdım. Ayrılırken sokaklarına hüzünle baktım, kavuşurken şehirden önce ayazıyla kucaklaştım. İnsanlar ya başka yerlerden Eskişehir'e göçtü ya da Eskişehir'den başka yerlere göç ettiler. Bundan olacak Eskişehir’e dair bol bol göç hikayesi yazdım. Göç, benim için yalnızca bir yerden başka bir yere gitmek değil; insanın ardında bıraktıklarıyla ve yeni bir yerde yeniden kurmaya çalıştığı hayatla da ilgili. Eskişehir'in göçlerle şekillenen insan hikâyeleri, bu nedenle yazdıklarımda önemli bir yer tutuyor. Bu şehrin insanlarından besleniyorum, bu şehre aşığım ve bu şehre dair bir şeyler yazmak, benim için vefa borcum. Ömrüm el verdiğince yazacağım.

Bir şehrin edebiyat kültürünü yalnızca yazanların sayısı değil, okuyanların, kitap üzerine konuşanların ve yazarlarla buluşanların ilgisi de belirler. Siz bir yazar ve okur olarak Eskişehir’in okuyucu kitlesini nasıl değerlendiriyorsunuz? Şehrin okuma alışkanlıkları, kitaplara gösterilen ilgi ve yerel yazarlarla kurulan bağ sizce hangi noktada? Eskişehir’de edebiyatın ve okurluk kültürünün daha da güçlenmesi için neler yapılabilir?

Ülkemizde okuma oranı her geçen gün azalıyor. Bunda maalesef alışkanlıklar önemli rol oynuyor. İnsanlar çoğu zaman okumaya vakit bulamadıklarını söylüyor. Oysa günlük hayatımızda ekran başında geçirdiğimiz zamanı biraz daha bilinçli kullanarak okumaya da yer açabiliriz. Elbette mesele yalnızca zaman ayırmak değil; okumayı bir alışkanlığa ve hayatın doğal bir parçasına dönüştürebilmek. Eskişehir’de okur-yazar buluşmalarında ve edebiyat etkinliklerinde benzer insanları görüyoruz. Bu etkinlikler dışında şehrimizde irili ufaklı çok sayıda kitap okuma kulübü var. Sadece sosyalleşmek için kurulanları bir kenara koyarsak, okuma alışkanlığının kazanılması, kitap okumanın tetiklenmesi ve farklı bakış açıları kazandırması açısından önemli olduğunu düşünüyorum.

Her kitap, yazarından bir şeyler alıp okuruna başka şeyler bırakır. Peki, yazmak sizi yıllar içinde nasıl değiştirdi? Bugün yazmaya başladığınız ilk günkü Serkan Uslu’dan hangi yönlerinizle ayrılıyorsunuz? Bir de son olarak; Okurlarınızı bundan sonra nasıl hikâyeler, hangi duygular ve yeni kitaplarla buluşturmayı düşünüyorsunuz?

Acılar, yaşadıklarımız, okuduklarımız, yazdıklarımız, üstatlarımızla yaptığımız istişareler ve zaman bizi değiştiriyor. Yanan ocağın üzerindeki tencerenin içinde pişen sebzeler gibiyiz. Zamanla pişiyoruz. İsyan etmeden, her daim umuda sarılarak, güzel günlerin geleceği inancıyla son nefesimize kadar pişmeye ve öğrenmeye devam edeceğiz. Yazmak, bana insanı ve kendimi anlamak için acele etmemeyi öğretti. Yeni Serkan, eskisine göre daha sabırlı. Alacağım yeni güncellemeleri ben de merakla bekliyorum. Henüz öğrenecek çok şeyim, anlatılmayı bekleyen çok hikâyem var. Belki de yazarlık yolculuğunun en güzel tarafı, insanın kendini tamamlanmış hissetmemesi; her yeni metinde yeniden öğrenmeye devam etmesi. Halihazırda bitmiş olan cumhuriyet dönemi, 1960’lar, 1980’le ve günümüzü kapsayan bitmiş bir roman dosyamla, bir öykü dosyam var. Bunun dışında iskeletini tamamladığım bir roman dosyası üzerine çalışıyorum. Okurlardan yeni kitap için çok mesaj alıyorum. Yazımı devam eden roman dosyası ya da öykü dosyası yeni yılda yayımlanmış olacak fakat hangisinin yayınlanacağını ben de bilmiyorum.